Na de eerste twintig minuten vol kippenvel was ik bereid te verklaren dat dit ongetwijfeld de beste film was die ik ooit te zien kreeg. Een fantastisch kust-mijn-kloten gevoel met het grootste deel van de non-akteurs dat uit de waanzinnige pillen-slikkende Japanse punk-scene van begin jaren tachtig komt.Uiteindelijk duurde de film gewoon te lang waardoor de tomeloze energie en chaos vermoeiend begon te worden, eigenlijk voelde ik na een half uurtje al de twijfel opzetten of de gepaste houding om de film te smaken niet languit bevend op de grond met schuim op de lippen was. De korte cuts en hyperkinetische camera zullen een epilepsie-lijder alleszins na een minuut al plat doen gaan.
Plot ? Chaos en vernieling ! Geweldige concertstukken en wilde gevechten in een post-apocalyptisch Japan - rock on !
Lijkt me essentieel kijkmateriaal te zijn voor wie geïnteresseerd is in moderne Japanse cinema.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.